و در اين زمينه موفّق به تربيت و تعليم عدّهء كثيرى از طلّاب و فضلاء بر همين نهج مذكور و طريق معهود گرديدند ، كه هر كدام از آنان زمينه‌اى مستعدّ براى هدايت خلق سرگردان ، و چراغ پرتو افشانى براى دستگيرى در ظلمات و بَوادى هائله مىباشند . و با استمداد از توفيقات الهى در آينده‌اى نزديك مصداق كلام امام صادق عليه السّلام : أنْتُمْ وَ اللَهِ نُورُ اللَهِ فِى ظُلُمَاتِ الأرْضِ خواهند گرديد ؛ إن شاء الله . مرحوم علّامهء طهرانى در اين قسمت و در اين محور سعى بليغى نمودند ؛ و غالب از امور مصروفهء خود را به اين امر مهمّ و حياتى اختصاص مىدادند . و همچنانكه خود بارها و بارها مىفرمودند : مشكل اصلى جامعه ، عدم وجود علماء عامل و فقهاء بصير به مكتب اهل بيت عليهم السّلام ، و وارد به مرام و ممشاى ائمّهء معصومين عليهم‌السّلام است . و آنقدر در تحقّق اين مسأله ابرام و اصرار مىورزيدند كه مىتوان گفت اين محور اساسىترين مقطع از مقاطع حيات علمى و اجتماعى ايشان را بوجود آورده بود . در مجالس عمومى درحاليكه از اصناف و طبقات مختلف مردم ( اعمّ از كسبه و مهندسين و پزشكان ) حضور داشتند ، علناً از طلّاب و فضلاء به عظمت ياد مىنمودند ، و وجههء آنانرا به رخ ديگران مىكشيدند و با جلال و كرامت از آنان تجليل به عمل مىآوردند . ايشان در طول سال در دو نوبت ( روز نيمهء شعبان و روز عيد غدير ) طلّاب جوان و درس خوانده را كه آمادگى تلبُّس به لباس نبىّ اكرم صلّى الله عليه و آله و سلّم و زىّ علم و معرفت را داشتند معمّم مىنمودند ؛ و خود يك ساعت در ترويج و اهتمام به اين امر حياتى سخنرانى مىنمودند و دسائس استعمار و حِيَل و نقشه‌هاى شوم آنانرا براى از بين بردن اين طيف و برانداختن اين لباس و اضمحلال اهل علم و معرفت بازگو مىنمودند . و در بعضى از ايّام با وجود كسالت مزاج و ناراحتى قلبى و پرهيز جدّى اطبّاء از شركت در مجالس عمومى در اين مجالس شركت مىنمودند و در ضرورت تربيت